سر زدن به خانهی پدری... در باب بازگشت...

این جا را دوست دارم... معدود کسانی که اینجا را میخوانند اسم من را نمیدانند... جز یکی دو نفر کسی منِ این وبلاگ را نمیشناسد... و این به من امکان میدهد با آزادی بیشتری از خودم بنویسم... و با خودم کلنجار بروم... و لایهای از خودم را لمس کنم که دوستترش دارم...

اینجا را دوست دارم... برای خاطر تمام روزهایی که گذشته... برای خاطر آشفتگیهایی که تجربه کردهام... و حسهای قشنگ و تلخی که وقت نوشتن متنهای اینجا به من دست داده... همین هم باعث میشود که در سن و سالی که بهقاعده دوران هیجان باید گذشته باشد... وقتی میآیم اینجا حس برگشتن به خانهی پدری به من دست بدهد... خانهای که پر از هیاهو و خاطره و بغض و لبخند است...

اینجا رادوست دارم برای خاطر بانو... برای خاطر عزیز و قشنگ بانو... حتا اگر نباشد... حتا اگر احساس کنم که این راهِ بینهایتِ پیشِ رو بی او باید طی شود... اینجا را من برای حرف زدنِ گاه و بیگاه با بانو بنا کردم... برای گله ها و شکوه های گاه و بی گاه با او...وچیزی که برای بانو بنا شده باشد بیحساب عزیز است...

+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم مهر ۱۳۹۶ساعت   توسط Q |